Anorexia en eenzaamheid
Psyche

Anorexia en eenzaamheid

Anorexia en eenzaamheid vormen een vicieuze cirkel: door de anorexia voel ik me eenzaam en doordat ik me eenzaam en geïsoleerd voel, heeft de anorexia meer ruimte om mijn geest in beslag te nemen. Ik wil in deze blog onderzoeken hoe ik om kan gaan met mijn gevoelens van eenzaamheid. Hopelijk helpt het jou ook als je je eenzaam voelt.

Niet te begrijpen

Ik kan me op sommige momenten heel eenzaam voelen. Vaak zijn dit momenten waarop de anorexia haar klauwen diep in mijn vlees heeft gezet en weigert om los te laten. Ze vult mijn geest met restricties en regels, met gevoelens van walging en afschuw tegenover mezelf. Het lijkt alsof iedereen om mij heen een fijn leven heeft en doorgaat, terwijl ik stilsta en staar in het grote niets. Het is niet dat ik alleen ben, want ik heb mijn gezin, een aantal goede vriendinnen en mijn familie, maar het voelt wel heel alleen. Ik denk dat dit te maken heeft met het feit dat anorexia niet te begrijpen is door anderen. Het is, tot op zekere hoogte, invoelbaar, maar wezenlijk begrijpen is iets anders. Dat is hetzelfde als met iemand die bijvoorbeeld een spierziekte heeft. Ik kan invoelen hoe erg dit moet zijn, maar hoe het voelt, daar kan ik alleen maar naar gissen.

Veerkracht

Ik denk dat iedereen, met of zonder eetstoornis, momenten van eenzaamheid kent. Het hoort bij het leven. Er zullen altijd momenten zijn waarbij je op jezelf wordt teruggeworpen. De vraag is dan hoeveel veerkracht je hebt om weer uit deze situatie te komen. Als je anorexia hebt, neemt je veerkracht af. Je kunt niet veel hebben omdat al je aandacht naar de eetstoornis gaat en de rek is eruit. Daardoor wordt het moeilijker om te dealen met gevoelens van eenzaamheid. Je bent alleen met je anorexia en ze dwingt je ook om je alleen met haar bezig te houden. Dat is een intense vorm van eenzaamheid.  

Isolement

Anorexia isoleert mij van de mensen die mij dierbaar zijn. Ondervoeding doet wat met je hersens. Ik kon minder helder nadenken en dat werkte door in de contacten die ik had. Ik kon gesprekken minder goed volgen en mijn gedachten slecht op een rijtje krijgen. Daarbij stond ik steeds minder in contact met mijn gevoel en kon mijn gevoelens dus niet delen. En juist dat delen, dat schept een band. Het enige wat ik kon delen was mijn gevoel van wanhoop en mijn machteloosheid. Mijn omgeving worstelde echter met dezelfde gevoelens, want: wat konden ze doen? Ik voelde me niet begrepen en gehoord waardoor ik steeds meer ging zwijgen en het isolement toenam.  

Gevoelens delen

Ik schrijf deze blog vandaag omdat ik me eenzaam voel. Door mijn gevoelens te delen, hoop ik dat er een gevoel van verbondenheid ontstaat. Als ik worstel met mezelf, lucht het me op om erover te schrijven of om een vriendin op te bellen en te vertellen hoe ik me voel. Dan ben ik het kwijt, ontstaat er lucht en ruimte. De anorexia heeft dan ook, ironisch gezegd, minder voedingsbodem en ze moet haar klauwen tijdelijk ergens anders aan scherpen.

Afleiding

Een andere manier om aan mijn eenzaamheid te ontsnappen, is om afleiding te zoeken. Dit doe ik bijvoorbeeld door tv te kijken, even een boodschapje te doen, een tijdschrift te lezen of door de was te doen. Ik kan hiermee mijn geest als het ware resetten en iets anders geven om zich op te richten.

Wat doe jij om gevoelens van eenzaamheid het hoofd te bieden? Ik ben benieuwd!

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.