Psyche

De knop om: hoe anorexia je leven overneemt + 4 tips

Anorexia heeft mijn leven meerdere keren overgenomen en gedicteerd. In tussenliggende periodes lag ze altijd op de loer, als een dier dat wacht op haar prooi. Ze pakt je als je op je kwetsbaarst ben. Het begint met minder eten, maar dan…dan gaat de knop om.

Geleidelijk proces

Je hebt niet van de ene op de andere dag een eetstoornis. Ze sluipt je leven binnen, het is een geleidelijk proces. Bij mij is de anorexia langere tijd meer op de achtergrond aanwezig geweest, totdat ik in een situatie kwam waarin ik minder grip op mijn emoties had. Er kwamen herinneringen aan vroeger naar boven die ik projecteerde op mijn huidige leven. Concreter gezegd: mijn pestverleden achtervolgde me in mijn volwassen leven. Beelden van toen vermengden zich met beelden van nu.

De knop ging om

Ik ging op zoek naar hulp. Dit bleek nog niet zo gemakkelijk. De instantie waardoor ik graag geholpen wilde worden verwees me naar een eetstoorniskliniek. Ik vond dit totaal niet nodig. Ik had mijn gewicht en eetpatroon onder controle. IK had de controle. Totdat ik op een dag, ik weet nog precies waar ik stond in de woonkamer, voelde dat de knop omging. De anorexia had het overgenomen. Ze had me volledig in haar greep en ik raakte in paniek. Ik móest hulp hebben want het ging niet goed. Mijn huisarts zag helaas de ernst van de situatie niet in. Het duurde dan ook even voordat ik terecht kon bij een kliniek voor eetstoornissen. Daar werd ik wel serieus genomen. Gevolg: een opname.

De knop zit vast

De knop ging echter niet om naar de andere kant. Naar de gezonde kant. Naar een vrij leven, eentje zonder allerlei absurde regels en restricties. Het leek net alsof die innerlijke knop maar een richting had: de richting van zelfdestructie, want anorexia is een zelfsaboteur. De opname heeft me geholpen om niet nog verder en dieper in de anorexia te zakken. Ik leerde weer normale porties eten en ik kreeg meer energie. Maar, de anorexia bleef. De knop bleef hangen.

Draaien en beter

Bestaat er wel zoiets als een knop, vraag ik me inmiddels af. Als deze gevonden zou worden, zou het herstelproces bij iedereen met anorexia een stuk sneller verlopen. Dan was het een kwestie van ‘draaien en beter’. Maar, jij en ik weten dat dit zo niet werkt. Het heet niet voor niets een herstelpróces. Ik bevind me ook in dit proces en ik weet hoe moeilijk het kan zijn. Ik wil echter positief eindigen en tips geven die mij hebben geholpen om mezelf te helpen en tegen de anorexiastem te vechten.

4 Tips

1. Achterhaal jouw redenen voor herstel

Schrijf op wat jouw redenen zijn om te herstellen. Kijk hierbij wat je diep vanbinnen verlangt, waar je behoefte aan hebt of wat je wilt bereiken. Geef deze redenen op een mooie manier vorm en hang ze op zodat je jezelf hier elke dag aan kunt herinneren.

2. Neem jezelf serieus

Je hebt een ernstige ziekte. Bagatelliseer niet hoe ziek je bent. Begin met jezelf serieus te nemen. Je bent belangrijk en je verdient het om beter te worden.

3. Neem de tijd

Het heeft geen zin om het herstelproces te willen versnellen, want dan ga je uiteindelijk op je giechel. Herstel heeft tijd nodig. Neem deze tijd. Gun jezelf deze tijd. Dit betekent niet dat je stil moet zitten en niets moet doen, want stapjes zetten is de kern van het herstelproces.

4. Accepteer steun

Je verdient het niet alleen om beter te worden, je verdient het ook om gesteund te worden tijdens dit moeilijke proces. Zoek steun bij de mensen die je dit kunnen geven. Steun betekent niet altijd dat je zware gesprekken moet voeren waarbij anorexia centraal staat. Het betekent ook dat je even de stad ingaat met een vriendin of dat je een telefoongesprek voert met je vader, of dat je oma haar armen om je heenslaat.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.