Psyche

‘Ga gewoon weer eten.’ Hoe een zin je kan raken

Wat roept deze zin bij jou? Bij mij een machteloos, verdrietig en ook boos gevoel. Mijn eerste reactie is: ‘Ja, als het zo simpel was, dan zou ik het doen’. Maar, zo simpel is het niet. Anorexia is een complexe ziekte met minder antwoorden dan vragen. Daarbij voel ik me verschrikkelijk onbegrepen als iemand deze zin uitspreekt, zeker als professionals dit doen. Elk woordje in deze zin roept gedachten en gevoelens bij mij op. Ik wil ze graag met jou delen.

Ga

Gaan is een werkwoord, het betekent dat ik iets moet doen. Maar wat? Ja, eten, maar waar begin ik? Ik mág niets tot nauwelijks iets eten van de eetstoornisstem in mijn hoofd. Ik durf niet te eten. Mijn angst is immens groot. Ik weet dat ik mezelf in gang moet zetten, dat ik moet handelen, maar ik ben zo bang. Ik wil niet dik(ker) worden, ik wil het gevoel van controle behouden en ik wil nu het liefst wegkruipen onder mijn warme dekbed, want ik voel me in het nauw gedreven.  

Gewoon

Wat voor een ander gewoon is, is voor mij bijzonder geworden. Eten. Het is de normaalste zaak van de wereld, het houdt je lichaam in beweging, zorgt dat je geest kan functioneren en het is ook nog eens een sociale aangelegenheid. Maar, voor mij is eten niet gewoon. Het is een dagelijkse strijd en verre van ‘gewoon’ omdat het niet past bij wat de anorexia van me wil. Ze wil dat ik eten mijd, dat ik beperk wat ik eet of dat ik het voedsel er weer uitbraak of laxantia gebruik. Als eten zo gewoon voor mij was als het voor jou is, zou ik het zeker doen, want ik heb honger. Ik sterf bijna letterlijk van de honger. Als ik ‘normaal’ kon eten, zou ik het doen. Voor mezelf en eerlijk gezegd ook om een glimlach op jouw gezicht te zien.

Weer

Het woord ‘weer’ geeft aan dat iets vroeger wel lukte en nu niet. Het verleden is voorbij. Ik leef nu en ik vecht tegen de anorexia. Ik kan niet, zoals vroeger, onbezorgd iets zoals een ijsje eten en hiervan genieten. De anorexia houdt me tegen. Ze bepaalt wat ik wel en niet mag. En ik mag meer niet dan wel, zoals je al hebt gemerkt. Ik zal niet meer zijn wie ik vroeger was, maar ik streef er wel naar om gelukkiger te worden en het leven voller te leven.

Eten

O’, wat verlang ik naar eten. Maar, mijn lijf heeft honger, mijn geest niet. Mijn geest, met de anorectische duivel, houdt me tegen. Ze is een dictator en ze heeft me volledig in haar macht. Haar stem heeft de overhand. Het is geen kwestie van niet willen, het is een kwestie van niet kunnen.

Ik begrijp dat mensen, uit onwetendheid, tegen je zeggen dat je gewoon weer moet eten, maar de impact van die ene zin is groot. Althans, bij mij. Als ik denk dat het zinvol is, leg ik uit wat anorexia bij mij inhoudt. Als ik denk dat de ander hier niet ontvankelijk voor is, of de ander slechts een voorbijganger is, zwijg ik. Voorheen vrat ik mezelf op vanbinnen en kleurde deze zin mijn hele dag negatief in. Nu kan ik het loslaten en denken: ‘Hij/zij weet niet beter’.

Hoe ga jij ermee om als iemand tegen je zegt dat je gewoon weer moet eten? Heb je een standaard zin of leg je altijd uit wat anorexia inhoudt?  

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *