Psyche

Hoe kom ik van mijn anorexia af?

Anorexia hebben is lijden. Lijden aan het leven dat je zo graag anders wilt zien. Het is een strijd om elke dag te moeten leven met een stem in je hoofd die zegt dat je niet goed genoeg bent, dat je dunner moet zijn. Ik praat met mijn therapeute over de strijd die ik voer. Eigenlijk bespreek ik elke keer hetzelfde, alleen soms in andere woorden, en zij geeft altijd hetzelfde antwoord als het gaat om de oplossing van mijn worsteling.

Mailcontact met mijn therapeute

Ik mail soms met mijn therapeute, zeker op momenten als het niet goed gaat en de strijd met de anorexia hevig is. Ze reageert altijd snel terug en maakt dat ik me gezien, gehoord en gesteund voel. Ze erkent dat de anorexia mij soms overneemt en beslissingen neemt die mij niet ten goede komen. Ze benoemt hoe moeilijk het is om met gewicht en eten bezig te zijn. Het enige wat ik moeilijk vind, is als ze zegt dat ik ziek ben. Ik vóel me helemaal niet ziek. Met mij gaat het prima, denk ik dan. Al weet ik dat zij het bij het rechte eind heeft.

Het enige wat helpt…

Anorexia gaat niet over eten. Dat weten we allebei. Maar, zoals mijn therapeute schrijft in haar mails:

‘Het enige wat helpt is gaan eten en beter voor jezelf zorgen. Maar dat weet je ook wel, denk ik.’

Ze heeft gelijk. Ik weet wat me te doen staat. Eten. Het klinkt zo simpel. Maar, als het zo eenvoudig zou zijn, zouden er ook geen therapeuten zijn die gesprekken voeren met mensen met anorexia. Dan zouden er zeker geen klinieken zijn waar mensen met anorexia terecht kunnen.

Eerst therapie of eerst eten?
In de kliniek lag de focus heel erg op het eten. Ik vond dit moeilijk. Niet alleen vanwege het eten, maar ook vanwege het gebrek aan aandacht voor onderliggende problematiek. Inmiddels begrijp ik waarom er voor deze aanpak gekozen wordt. Ik mocht op een gegeven moment ambulante schematherapie volgen (dit was na mijn opname). Er was geen BMI-eis, we zouden kijken hoe het ging. Het klikte met de psychologe, dus dat was super fijn. Alleen, er bleef maar weinig hangen van de informatie over schema’s en modi’s. Mijn geest nam het gewoonweg niet op, doordat mijn lijf voedingsstoffen tekort kwam. Ik was er nog niet aan toe om op deze manier aan mezelf te werken. Hiermee zeg ik niet dat er geen aandacht moet zijn voor onder- of achterliggende problematiek. Ik zeg wel dat je hier pas echt aan kunt werken als je meer hersteld ben in gewicht. Natuurlijk moet er altijd ruimte zijn om te praten wat je voelt, denkt en ervaart. Daarnaast gelden er vaak BMI-eisen voor bepaalde therapieën zoals EMDR, schematherapie of traumaverwerking.  

Wat dan wel?
Bij anorexia geldt: hapje voor hapje beter worden. Je kunt (en ik spreek tegelijkertijd tegen mezelf!) heel veel praten over de anorexia, je angsten, eten, gewicht, beweegdrang ed., maar waar het op neerkomt, is dat je een eerste hap voedsel moet nemen, en dan nog een, en dan nog een, en de volgende dag weer een. Totdat je lijf elke dag opnieuw voldoende gevoed is om te kunnen functioneren. Totdat je geest weer helder na kan denken. Totdat je weer kunt doen wat je graag wilt doen, zonder restricties en regels die de anorexia je oplegt. Het weer (meer) gaan eten kun je niet alleen. Daar heb je professionele hulp bij nodig, en steun vanuit je omgeving. Mensen die je zeggen dat je mág eten, dat je niet ineens tig kilo aankomt, die je knuffelen als het je even te veel wordt en die je nemen zoals je bent. Je innerlijke strijd zal aanvankelijk toenemen omdat je de anorexiastem weerspreekt, maar weet dat de stem indamt op het moment dat je gewicht zich herstelt. Dan verliest de anorexia aan kracht en word jouw authentieke ik weer sterker. Dat geldt voor jou. Dat geldt voor mij.

Heel veel sterkte.

2 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.