Psyche

Hoe trigger warnings (TW) op social media mij júist triggeren

Kijken en vergelijken is een onderdeel van de ‘anorexia-wereld’. Je identificeert je met elkaar, omdat je zoveel met elkaar gemeen hebt. En tegelijkertijd focus je je op de verschillen. Wie is er dunner? Wie eet er minder of meer? Wie heeft een sonde? Wie ligt er in het ziekenhuis? Op social media zie ik regelmatig trigger warnings voorbij komen. En wat gebeurt er als iemand zegt dat je beter niet kunt kijken? Juist! Dan word je nieuwsgierig en kijk je toch. Als ik op Instagram een TW zie, lees ik door. Ik wil weten wat er aan de hand is. Dat dit niet altijd slim is om te doen, ontdekte ik gisteren weer.

BMI

Een jonge vrouw met een recovery account plaatste een TW en vermeldde erbij dat ze haar BMI zou zeggen. Ik kon direct het getal zien staan, dus de waarschuwing was al te laat. Ik werd overvallen door een zwaar gevoel. Ik voelde me instant dik. Zucht. Ik wíl helemaal niet meer van slag raken van dit soort ontboezemingen, maar toch raakt het aan mijn eigen onzekerheid en aan mijn eetstoornis.

Foto’s

Zo komen er ook foto’s voorbij van (meestal) jonge vrouwen die gekluisterd zijn aan een ziekenhuisbed met alle bijbehorende toeters en bellen. Of zie ik foto’s van gezichten terwijl er een sonde in de neus zit. Of zelfs van ontblote, graatmagere lijven, stokjesbenen in een korte broek… Daar helpt geen TW tegen. Dat triggert mij meteen. Punt.

Ontvolgen?

Ik zou sommige vrouwen niet meer moeten volgen. En dat is het dubbele: ik heb moeite met triggers, maar ik ontvolg de vrouwen die me triggeren niet. Waarom niet, vraag ik mezelf af. Wat maakt dat ik toch wil zien wat er zich in hun leven afspeelt? Ben ik zo’n voyeur? Ik denk dat ik op mijn manier contact zoek met mensen die hetzelfde meemaken of hebben meegemaakt als ik. Misschien is het uit bewondering of afgunst, dat ik wil zien wat ze doen. Ook merk ik dat ik soms juist als ik me slecht voel op Instagram ga kijken. Ik zoek als het ware de kleinering en de afwijzing op. Ik weet dan weer dat er dunnere vrouwen zijn en ik straf mezelf als het ware. Hiermee trigger ik de anorexia.

Confronterend

Hoe dan ook, de beelden en teksten die sommige vrouwen plaatsen zijn confronterend voor mij. Ik wil me er niets van aantrekken, mijn schouders optrekken en weer doorgaan, maar soms lukt me dat niet. Ik denk dat het verlangen naar de anorexia op dat moment aan mij trekt. Het verlangen om ultra dun te zijn en om een gevoel van controle te hebben (ook al heb ik dat dan feitelijk niet). Ik wil leren om niet op social media te kijken als ik me kwetsbaar voel. In plaats daarvan wil ik werkelijk menselijk contact op zoeken. Face to face, zodat ik me weer mens voel, los van de anorexia. Of ik ga iets doen waar ik me goed bij voel, zoals schrijven. Het schrijven van deze blog leert me dat mijn herstel nog geen gelopen race is. Het is work in progress en het is mijn missie om positieve voorbeelden te vinden die mij inspireren.

Ik ben benieuwd hoe jij omgaat met triggers en trigger warnings. Laat het me weten!

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *