Psyche

‘Ik ben bang om de anorexia los te laten’

Ik wilde ergens goed in zijn. Ik wilde dun zijn en hierin uitblinken. Ik moest steeds minder wegen en daarvoor steeds minder eten en meer bewegen. Dit was het allerbelangrijkste in mijn leven. Het was, ironisch gezegd, van levensbelang. Maar, wat bracht het me? In het begin ervoer ik voldoening, omdat het me lukte om mijn gewicht te controleren. Ik had het gevoel dat ik iets kon. Dat ik iets voorstelde. Daarbij had ik iets om me op te focussen. Naarmate de tijd verstreek, nam de anorexia steeds meer bezit van mijn geest. De voldoening verdween. Het tevreden gevoel ebde weg. Ik was helemáál niet goed in dun zijn. Ik was immers nog lang niet dun genoeg. En dat zou ik ook nooit worden ook. Zelfs als het mijn dood zou worden, zou ik dik sterven in mijn beleving. De angst om aan te komen hield me volledig in zijn greep. De anorexia loslaten? Ik kon me er niets bij voorstellen. 

De harde waarheid

Je krijgt geen diploma, applaus, waardering, medaille of wat dan ook als je ‘goed’ bent in het luisteren naar de anorexia. Het levert je uiteindelijk niets op. Het klinkt misschien hard, maar het kan niemand iets schelen dat je zo ‘goed’ bent in weinig eten, veel bewegen, braken of laxeren. Het doet er niet toe. Het is niet belangrijk. Het leven draait om zoveel meer. Jouw leven is zoveel meer waard. Het gaat erom dat je betekenis zoekt in de dingen die er werkelijk toe doen voor jou. Voor mij geldt dat mijn gezin en in staat zijn om te schrijven belangrijk zijn.

Angst als slechte raadgever

Herstel betekent dat je gewicht omhoog gaat. Herstel betekent dat je stopt met je compenserende en restrictieve of purgerende gedrag. Je wilt de keuze maken om te herstellen. In je hoofd overheerst echter de chaos. Misschien herken je de volgende gedachten:

‘Ik ben bang dat ik doorsla als ik eenmaal begin met het eten van het voedsel waar mijn lijf naar verlangt.’

‘Ik ben bang dat ik aankom als ik iets anders eet dan ik gewend ben en van de anorexia ‘mag’’.

‘Ik ben bang dat ik niet meer zo veel en zo lang kan hardlopen.’

‘Ik ben bang dat ik geen zin meer heb om te bewegen als ik er eenmaal mee stop.’

In dit geval is angst een zeer slechte raadgever. De angst zorgt ervoor dat je niet de stappen zet die nodig zijn om los te komen van de anorexia. Om je leven weer voluit te leven. Om weer je werkelijke zelf te worden.

Angstgolven

Je wilt eten. Je lijf heeft honger, zelfs als je dit niet (meer) voelt. Het gaat erom dat je de angst toe laat en over je heen laat komen als een golf. Ik ervoer dat ik na het eten even rustig was (het lage gedeelte van de golf), omdat ik eindelijk gevoed was. Daarna kwamen de negatieve gedachten, overspoelde de angst me en voelde ik me enorm schuldig en schaamde ik me dat ik me zo had laten gaan. En daar gaat het om: leren dealen met de angst. Je overgeven aan de angst. Toegeven dat je het niet meer trekt. Dat de tol van de anorexia te zwaar is.

Door de angst heen

Je moet dwars door de angst heen. Je kunt er niet omheen, want de angst komt. Dat is een zekerheid die je hebt. En, ter geruststelling: de angst gaat ook weer. Met het toelaten van de angst, wordt de greep van de anorexia losser. Met het toenemen van je gewicht, wordt de stem van de anorexia minder luid en zul je minder de behoefte voelen om te compenseren. Ik kan me voorstellen dat je me niet gelooft, omdat je luistert naar de anorexia, maar ik spreek uit ervaring. Ik weet inmiddels wat het is om de anorexia stukje bij beetje los te laten. En ja, de ene dag gaat dit gemakkelijker dan de andere. Ik ervaar echter dat het leven zoveel rijker en voller is zonder de snerpende stem van de anorexia. Dat ik kan genieten, lachen, energie heb en kan doen wat ik wil in plaats van altijd maar te moeten ‘in de naam van anorexia’.

Welke stap ga jij vandaag zetten?

2 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *